mieke in bolivia

eindelijk nog eens tijd

2008-07-23T17:54:00.000-03:00

jaja ik weet ik het... het is al weer lang gelede dat ik nog iets van me heb laten horen. ik heb het dan ook verschrikkelijk druk gehad of bevond me om een plaats waar niet eens elektriciteit was. en ik denk niet dat jullie de rooksignalen die ik heb gestuurd hebben ontvangen. maar wat heb ik dan allemaal uitgespookt...

wel zoals vermeld vertrokken ik en mama maandag op een 3 daagse tour naar het salar de uyuni (zoutmeer) we waren zondag in potosi vertrokken met de bus. en kwamen al vroeg in de namiddag aan in uyuni. hier verbleven we in een verschrikkelijk hotel. de kamers vielen wel mee maar de badkamer was afschuwelijk. tja niets aan te doen, het was tenslote toch maar voor 1 dag. de volgende ochtend vertrokken we op de tour. met 6 man in een 4x4 3 dagen rond toeren in de woestijn. we hebben heel veel geluk gehad, het gezelschap in onze auto was geweldig. 2 engelse meisjes die in een half jaar heel de wereld wouden zien. nog een engelse kerel die al meer als een jaar onderweg was en een mexicaan die al heel de wereld had gezien en nu opweg was naar huis en ondertusse nog wat plaatsen wou bezoeken. allemaal in de 20 en zeker niet verlegen. ook mama had geluk. normaal gaat er met elke jeep een kokin mee. wij maakte gebruik van de kokin van een andere jeep dus was er vanvoor een plaats vrij. waar mama alle plaats had om rustig te reizen. de compani was dus al een succes. het klikte van het eerste moment en het duurde niet lang of we waren al politiek en godsdienst aan het discuseren. het verwonderd me dat de engelse zo anders denken als ons. nu goed over de reis. het zoutmeer is nog evenprachtig als anders. ik heb er echt van genoten. en heb trouwens een hele boel cewle foto's.
de eerste nacht sliepen we in een hotel volledig gemaakt uit zout. het was er verbazend warm en best wel gezellig. ik beklom de berg waarop we verbleven om de zonsondergang te bekijken. echt waar prachtig de mooiste die ik heb gezien tot nu toe. smorgens was ik ook als eerste wakker en ben de enige die de volledige zonsopgang heeft kunnen zien. weer even indruk wekken als de zonsondergang van de avond ervoor.
de rest van de trip verliep rustig. we zagen flaminco's en vele gekleurde meren. en meer woenstijn dan nodig is.
de laaste dag stonden we om 4 uur op bezochten warm water meren en raakte iets of wat ge irriteerd omdat een platteband misschien wel ons hele schema in de war kon gooien omdat we misschien onze bus naar la paz zouden misschien. wisten wij toen nog niet dat er uiteindelijk helemaal geen bus naar la paz zou zijn.

}eens terug in uyuni. moest ik mijn rugzak ophalen aan het reisbureau. we hadde nog een uur eer we moesten vertrekken maar er was niemand aanwezig. na een half uur ongeduldig staan wachten kwam er eindelijk iemand opdagen. maar toen ik de bustickets wou nemen bleken er geen te zijn. ze waren thans al betaalt en alles. de vrouw van het reisbureau beweerde dat en een blokkade was en dat we dus niet naar la paz konden. we zouden nog een nacht in het vreselijke hotel moeten verblijven. ik belde dus maar even men familie van la paz om het te melden.
nu hadden zij het heugelijke nieuws dat er helemaal geen blokkade was en dat ze mijn ticket waarschijnlijk gewoon hadden door verkocht aan een hogere prijs. aangezien ik er niet tegen kan dat ze van mij gebruik maken werd ik kwaad en probeerde met alle macht toch naar la paz te geraken. uit het gesprek bleek dat ze mij morgen ook niet zouden laten gaan dus probeerde ik het via een andere weg. terug langs potosi dus. maar ze zei dat er geen plaats meer was. uitgeput van de reis en vreselijk kwaad ging ik op zoek naar mijn vrienden van de tour die normaal gezien het zelfde lot moesten ondergaan als ik. hen gevonden bleek het dat zei wel naar potosi geraakte. een reisagent kon voor mij ook nog plaatsen boeken ookal dat voor mijn reisagent onmogelijk was. dan na een half uur de moeten bedelen en driegen gaf mijn reisagent mij men geld terug. zo vertrokken we dus met zen alle naar potosi.

hier kwamen we om 2 uur snachts aan. en moesten toen een hotel zoeken. na eerst uitgelachen en afgezet te zijn door 10 taxi chauffeurs kwamen we aan in een hotel. door al de spanning kon ik niet slapen. en vertrok smorgens al vroeg naar de terminaal om een ticket te kopen naar la paz. normaal gezien had ik die zelfde dag van la paz naar suapi moeten reizen maar dat ging dus niet door. we brachten nog een extra dag door in potosi. waar ik mij op de plaza te slapen heb gelegt aangezien dat er de laaste dagen niet veel van was gekomen. we vertrokken op kwart voor negen naar la paz. veel slaap ik niet in bussen ik moet altijd weten wat er gaande is de het werd een helse busrit. om 5 uur smorgens kwamen we aan in la paz. waar ik afscheid moest nemen van mijn nieuwe vrienden. ik en mama namen een taxi naar mijn huisje. hier zag ik eindelijk na zoveel tijd mijn boliviaanse mama terug dus mijn dag was alweer wat beter. we moesten wel om 8 uur vertrekken naar suapi (een klein dorpje in las yungas. een soort tropisch oerwoud hier 4 uur vandaan)
mama was het reizen beu en de spanning van de laatste dagen had onze relatie niet verbeterd. ze besloot dus om hier te blijven. we belde ome guido wakker en lieten haar achter in zijn hotel. ik vertrok met mijn mama op een nieuw avontuur.
ik sliep de hele busrit en toen we aankwamen was ik nog steeds verdooft van de vermoeidheid. heel mijn familie was daar. mijn oma en opa die in belgie wonen en ook mijn tante. haar had ik in belgie als eens ontmoed. voor de rest nog een hoop tantes en nonkels die ik van haar nog pluim ken. we waren in totaal met 25 man. we aten middageten in het huis van mijn grootmoeder. een 20 minuutjes uit het dorp. een klein huisje van 2 kamers zonder water of electriciteit. we gingen zelf suikerriet kappen en vonden ginseng. naderhand keerde we terug naar het hotel. iedere familie had zijn eigen kamer. er waren maar 5 kamer in het hotel. wat voor ons betekende de we met 8 man en 3 bedden moesten slapen. gelukkig was ik moe genoeg om daar geen last van te hebben.
er was een feest in het dorp dus er werd veel gedanst en gedronken. best wel gezellig ookal was ik al in slaap gevallen voor het te goei was begonnen. de volgende ochtend ging iedereen weer vroeg naar het huis van mijn grootmoeder om te ontbijten. ik was volledig van de kaart en bleef dus nog even in bed.
tegen 12 uur kwamen ze mij ophalen en gingen we naar de rivier. hier eerst op een mega steen nog wat verder gerust en achteraf op zoek gegaan naar de waterval die hier zogezegt dichtbij was. ik mijn broertje mijn tante en een neef vertrokken op zoektocht. er zouden ook fosielen te vinden zijn onderweg.
na meer als een uur door de rivier te wandelen vonden we nog steeds geen waterval en ook fosielen waren we nog niet tegen gekomen. het aantal muggen begon bovendien te stijgen en mijn been was al niet meer te herkennen dus besloten we terug te keren.
het was zeker geen verloren wandeling. het was een prachtige rivier en het geluid van het water had me tot rust gebracht. op de terug weg vond ik zelfs osielen dus waren we toch in 1 doel geslaagd.
savonds ging het feest in het dorp verder en voor het eerst in mijn leven dag ik negers en cholita kleren. best wel een grappig zicht. ook nu kon het feest mij weinig intreseren ik was nog niet helemaal bekomen van het vele reizen dus viel al snel in slaap.

de volgende dag vertrokken we later dan verwacht terug naar la paz. gelukkig niet met een publieke bus maar met onze eigen auto's. aangezien ik al bijgeslapen was kon ik nu genieten van het prachtige uitzicht. onvoorstelbaar dat zo iets groens en weelderig zo dicht bij la paz ligt waar zelfs geen gras kan groeien.

eens terug in la paz probeerde ik mama en en ome guido terug te vinden. wat blijkbaar moeilijker was als verwacht. mama had mijn gsm dus normaal moest ik gewoon bellen om te vragen waar ze was. niet mee rekening gehouden dat mama niet weet hoe ze een gsm moet gebruiken. het duurde dus wel ff eer we in contact geraakte. ik had ondertusse al het nummer van de abasade opgezocht en stond klaar om een grootschaalse zoek actie te ondernemen toen uiteindelijk bij mijn laatste poging haar bellen ze gevonden had hoe ze moest opnemen.
alles was inorde met hun. en ze kwamen de volgende dag (maandag) mee naar tiwanaku.

tot zover dit verhaal morgen ofzo schrijf ik wel verder maar mijn vingers zijn ondertusse bevroren. misschien gewoon nog even dit. het is heerlijk om terug thuis te komen in bolivia. ik voel me hier al onmiddelijk thuis en het lijkt alsof ik niet eens ben weg geweest. ik ben echt blij dat ik ben terug gekomen.

vele groetjes

2008-07-11T16:14:00.000-03:00

zozo eindelijk uit de verveling gestapt... eergisteren vertrokken we op een nieuw avontuur. er was een kerel (zogezegd van de universiteit) zich komen aanbieden om ons te gidsen naar 'las siete cascadas' de zeven watervallen. het was zogezegt anderhalf uur bus en dan konden we bij de watervallen gaan picknicken en dan terug met de bus.
leek mij wel heel intressant omdat ik voor de rest in sucre alles al had gezien. we stonden dus om 9:30 klaar om te vertrekken. we betaalden hem ieder 45 bolivianos voor bus en zijn gids kwaliteiten en vertrokken. na een kwartier bus die slecht 1.5 bolivianos kosten moesten we al uitstappen en beginnen wandelen... het was nog ongeveer 1.5 uur wandelen oeps dat was niet de afspraak. omdat de ouderen er helemaal niet mee akkoord gingen. ik eigenlijk ook niet. 1.5 uur wandelen in de stekende zon voor 45 bolivianos ik ben ni zot hoor. toen heeft hij toch maar een taxi laten stoppen. van het punt waar de taxi ons achterliet was het nog een dik half uur rots beklimmen. mama haar hoogtevrees nam de overhand maar ze is flink geweest en heeft het overwonnen. ookal was het zwaar, de omgeving en de uitzicht waren geweldig. eens aan de watervallen aangekomen was het allemaal de moeite waard een prachtige plek om met vrienden te gaan kamperen en in het water te duiken of u te wassen onder de waterval. van het punt waar wij zaten zag je maar 2 watervallen. om er nog 2 te zien moest je nog wat hoger klimmen. de oudjes lieten de uitdaging liggen dus klom ik alleen omhoog. een nog mooiere plek echt ideaal om in het water te springen. spijtig dat het zo koud was.
eens terug onder vertrokken we weer. we waren onder tussen gewaarschuwd dat we nog een dik uur moesten klimmen eerdat we bij de bus waren. vol goeie moed vertrokken we. maar deze zakte ons al snel in de schoenen bij het zien de berg die we op moesten. maar we hebben het allemaal gehaald. ome guido zijn kaars was helemaal uit toen we boven aankwamen en mama en ik waren toch ook meer als blij dat het eindelijk gedaan was. toch was het uitzicht prachtig eigenlijk was het een betoverende plaats die je tot rust brengt als je maar genoeg conditie hebt.
nu dus boven aangekomen ff rusten en toen kwam de bus aan... ik kon men ogen ni geloven maar wie stapt daar uit..... lore (een mede uitwisselings student van mijn jaar ook uit belgie) en die loop ik hier zomaar op het eind van de wereld tegen het lijf. het was een blij weerzien en spraken af om 's avonds ene te gaan drinken.

terug in de stad is ome guido gaan slapen, ik en moeder zijn nog een museum gaan bezoeken en zijn dan naar de zonsondergang gaan kijken vanuit de mirador. dit is echt mijn favorite plekje op aarde. de vorige keer dat ik sucre passeerde zat ik hier ookal elke avond. je ziet de zon mooi ondergaan achter de bergen en stilletjes de lichten van de stad aangaan. adembenemend!!!!!

s'avond met lore bij gepraat, ze komt misschien de laaste week mee naar santa cruz om de missie posten te bezoeken.

de volgende dag nog 1 museum en namiddag de bus naar potosi die duurde zogezgd maar 3 uur maar we 5 uur over gedaan... we kwamen tegen 9 uur aan in potosi een lange maar wel prachtige reis. het hotelke wat we hadden gevonden lag ver de stad en voldeed niet aan de weinige eisen de we stellen maar ale voor ene nacht ging het wel. we gingen nog vlug in het dichtsbij zijnde restaurant eten (chinees) het was lekker. maar mijn maag had daar blijkbaar niet de zelfde mening over. ik heb de nacht op de wc door gebracht en de ander hadde der blijkbaar helemaal geen last van.. ik was dan ook ziek genoeg voor ons 3.
nuja het is en blijft bolivia dus ik wist dat het ging gebeuren. vandaag benk ik nog steeds een beetje ziek dus heb ik de oudjes op pad gestuurd... zij zochtn een beter hotel en zijn nu de mijnen gaan bezoeken.... ik moet zegge dat ze het op hun eentje ook redelijk goed redden.

zo ik kruip maar weer eens in bed
vele groetjes

weeral internet

2008-07-08T11:31:00.000-03:00

jaja het lijkt wel alsof ik nix te doen heb hier... elke dag maar mailtjes sturen naar huis. dat was zeker niet de bedoeling van deze reis. maarja het is nu even zo. we zijn ondertussen aangekomen in sucre. de witte hoofstad van het land. door de lange vermoeiende reis zijn we allemaal een beetje prikkelbaar en heb ik de oudjes maar in een museum gedropt. ik ben er toch al geweest en ken de verhalen al vanbuiten. plus zo kan ik wat geld besparen want hoe het nu loopt kan ik binnen een week bij de bedelaars op straat gaan liggen.

ik kijk vooral uit op het terug zien van mijn familie... al die steden die we tussen door bezoeken doe ik echt alleen maar de oudjes. hoop dat de tijd snel vooruit gaat ik we rap in la paz aankomen zonder al te veel vertragingen.

groetjes en tot morgen waarschijnlijk

beso

een triestige dag

2008-07-07T14:33:00.001-03:00

een bus kaartje

deze morgen om half 6 opgestaan... het is school vakantie hier in bolivia dus iedereen vertrekt op reis. ik had gister al een ticket proberen vast te krijge maar dat was dus niet gelukt. vandaag dan maar met 200 man voor de deur staan wachten tot deze eindelijk open gingen. het werd een stormloop van geduw en trek om als eerst binnen te zijn. hier verspreide we ons over 3 bus maatschappijen om toch maar zeker een kaartje vast te krijgen. na vele onzekerheden en desinformatie kon ik de laaste 3 plaatsen op de bus bemachtigen. nu hopen dat de bus straks vertrekt en dat hij een beetje comfortable is want de reis duurt 14 uur.

de oude man

terug in ons hotel aangekomen wachte ons slecht nieuws, een mede reiziger had de geest gegeven. het was een opvallend persoon die al een tijdje in ons hotel verbleef, een hele oude man maar heel sociaal en altijd vriendelijk. hij was een amerikaan en was naar santa cruz gekomen om zich te herenigen met zijn zoon, die blijkbaar al jaren geen contact meer wou met hem. gisteren avond is hij plots heel hard beginnen hoesten en overgeven. enkele nederlandse jongens hebben hem met de taxi naar het ziekenhuis gebracht maar alle hulp kwam te laat. hij is deze morgen overleden. heel eenzaam zonder familie om zich heen. voorlopig zijn er enkel de hotel gasten die om hem rouwen. ome guido is zelfs een kaarsje voor hem gaan branden.

regen regen regen en nog eens regen

wegens een overschot aan tijd door de vertragingen van de door reis ben ik deze morgen naar de kapper geweest. na dat ik de helft van mijn haar kwijt was en mooi geknipt gekamd en gefünd de deur kwam begon het natuurlijk te regen. sindsdien is het nog heel ff opgeklaart zodat we tot een restaurant zijn kunnen wandelen. toen we echter op weg waren naar de dierentuin begon het weer zo hard te regen dat we een taxi terug hebben moeten nemen. dus door de regen zit ik nu weer aan de computer.. heb nog ni veel anders gedaan denk ik.

ale ik zal eens gaan kijken waar de oudjes uithangen... om half 5 vertrekt de bus dus we hebben nog wel ff tijd om een koffieke te gaan drinken

beso

samaipata

2008-07-06T18:03:00.000-03:00

verscholen tussen de uitlopers van het andes gebergte ligt het pitoreske dorpje samaipata, en dat op slecht 2,5 uur rijden van santa cruz.
de weg erheen is lang en hobbelig. er zitten meer gaten is als in hollandse kaas maar het uitzicht is prachtig, we passeren beekjes, prachtige bossen, en luxeuse vakantie huisjes waar ik alleen maar van kan dromen. eens in het dorpje je aangekomen bewonderen we de plaza die rijkelijk versiert is met beelden van vrijheids strijders of gewoon kunstwerken. na te hebben genoten van een heerlijk terrasje nemen we opnieuw de taxi we gaan el feurte bezoeken. dit zijn precolombiaanse ruines van het inca rijk. onsdanks de onduidelijkheid van het nut van sommige dingen wegens bebrek aan informatie ( we wouden ons niet laten afzette door gids die toch alleen ik versta en eigenlijk had ik ook geen zin om vertaler te spelen) was het zeker de moete waard. het is naar het schijnt een religeuse plaats waar alle offers werden gemaakt voor de goden. een heel indrukwekkend zicht hoe ze tekeningen en kanalen aanbrachten op de top van de berg. en ook van hieruit een prachtig uitzicht. het lijkt een beetje alsof je op de top van de wereld staat.

toen in een gamele taxi terug naar santa cruz, eten en bed in. ik was de vorige avond nog zwaar op stap geweest met een aantal brasilianen die bij ons in het hotel zaten. en nog wat oude vrienden tegen gekomen van vroeger een zeer leuke en zatte avond dus. maar de volgende dag om 8 uur eruit was minder luek.

binnekort meer nieuws

beso

aangekomen

2008-07-04T18:54:00.000-03:00

na 2 uur trein, 3 uur wachten, 3uur vliegtuig, 8uur wachten, 12 uur vliegtuig, 12uur wachten, 3 uur vliegtuig... dus 1 boek, 30 sudoku's, 50 rondjes rond de luchthaven en ontelbaar veel pogingen om toch maar buiten de luchthaven te geraken. eindelijk aangekomen in het land waar ik mijn hart al veel eerder het verloren.

alles is hier nog juist het zelfde nog even mooi, nog even arm, het eten is nog even lekker en de mensen nog even vriendelijk.

voorlopig heb ik nog geen niets speciaal te melden de hitte en de lange reis hebben ons tam gekregen. morgen doen we onze eerste uitstap : samaipata. een klein dorpje in de buurt van santa cruz waar er prachtige watervallen zijn en een oudford en een prachtig woud. het verslag volgt later deze week.

ohja nieuw gsm nummer 73108118 ben hier op bereikbaar tot 2 augustug 2008 en de 5 ben ik weer thuis.

zo tot de volgende

beso

mieke terug in bolivia

2008-06-30T17:56:00.000-03:00

woensdag is het zover... na amper 11 maanden in belgie keer ik alweer terug naar bolivia. dit keer wordt ik vergezeld door mijn mama en mijn nonkel. we gaan rond reizen en natuurlijk ga ik al mijn vrienden terug opzoeken.

naar goede gewoonte ga ik ook nu weer mijn blog aanvullen met alle gebeurtenissen.

veel leesplezier

en tot over een maand

besos

bonete - isla bela - são paolo - brasil

2007-07-04T17:38:00.000-03:00

gisteren weer op een of ander avontuur vertrokken. we gingen een trektocht maken op het eiland hier tegenover. naar een van de meest bekende surf stranden ter wereld en natuurlijk ook een van de mooiste stranden ter wereld (of toch tenminste van hier in brazil).

de avond ervoor toch nog eens goed uitgegaan,(smorgens pas om 5 uur thuis) en om 7 moesten we er alweer uit om ons klaar te maken. we wouden de overzet boot van 8:30 hebben, uiteindelijk hebben we die van 10:30 genomen. eens op het eiland pakten we de bus tot het laaste strand en van hieruit begon dan de trektocht naar bonete.

om 11:15, begonnen aan een 4 a 5 uur lange wandeling, door het meer op amezone lijkend bos. de wandelijk was prachtig, een rots achtig tropisch pad lijde ons van de ene waterval naar de nadere, met op de achtergrond het geluid van de golven die onder ons op de rotsen brake en aan de andere de vogels die in het bos wonen.
ondanks dat de klei achtige grond wat nat was door de regenval van de afgelopen dagen, en we uiteindelijk meer op de grond langen dan vooruit kwamen. is alles goed verlopen. en alle pijn en last verviel toen we tegen het eind van de wandeling het prachtige uitzicht over heel het strand (bonete) zagen, een magische plaats met super veel positieve energie.

door de vertragingen van de ochtend kwamen we redelijk laat aan in bonete (zo rond 5 uur in de namiddag) we waren dus van plan rustig iets te eten en dan met de boot terug te keren.
het eerste wat we deden toen we aan kwamen was iemand zoeken die ons terug naar sao sebastian kan brengen. maar door te veel wind was de zee zo onrustig dat het onmogelijk was met de boot erin te gaan. voor terug te keren te voet was het al te laat want om 6 uur wordt het hier al donker. en te voet of per boot zijn de enige manieren om aan dit strand te geraken.
we zater er dus vast voor de nacht.
gelukkig heeft een van onze vrienden daar een hutje, na veel gebabbel hebben de vrouw die op het huis past kunnen overtuigen om ons daar een nachtje te laten slapen.
goed, dan eten gaan zoeken.
ja daar kwam al een ander probleem te voorschijn, het goedkoopste wat er viel te eten koste 12 reales, ik had 6 reales, ju en haar nicht hadden elk 8 reales. dat kwam dus belange niet toe om te eten. een andere groepje van toeristen dat aan de tafel naast ons zat, had ons verhaal gehoord en hadden meddeleiden. een vrouw van hun heeft ons uiteindelijk 10 reales cadeau gedaan. en met korting van de kok (10 reales per bord in de plaats van 12) hebben we heerlijk verse vis met rijst en bonen kunnen eten.
er bleef wel geen cent meer over, en hoe me de volgende dag door gingen geraken was maar afwachten.

na het eten, de ouders op de hoogt gebracht, even op het strand gaan zitten genieten van een prachtige sterren hemel en dan bed in. het was een vermoeide dag dus om 8 uur lagen we al in ons bed. veel geslapen heb ik echter niet. ondanks liters antie insecten melk, hebben de muggen mij bijna levend op geeten. ik heb in het totaal maar zo, 40 muggenbeten. nuja dat komt ervan als ge als vremdeling de bossen van een tropisch land wilt verkennen. maar het was dus een nachtje van jeuken en krabben.

smorgens werden we al vroeg wakker gemaakt. de zee was een beetje rustiger en er ging een moterbootje tot de stad en kon ons vermits vergoeding meenemen.
naar 1,5 uur bootreisje met een zee die tot 2 meten hoge muren langs ons maakte. geraakte we veilig thuis. waar de mama van juliana klaar stond om ons thuis te brengen en de boot te betalen.
eens thuis, douche eten en naar het strand.

mmm wat is het leven hier toch prachtig

tot gauw

un beso
mieke

meer foto's!!!!!!

2007-06-19T19:27:00.000-03:00

zonsopgang vanuit de vlieger

groetjes uit brazilie

foto'a brazil!!!!

2007-06-18T17:54:00.000-03:00

strand uitzicht (Guaecá, são paulo; brazil)

een begaaide foto van mij en mijn 2 beste vriendinnetje is bolivia (ze zijn wel braziliaans)

lukas een goede vriend hier in brazilie die gitaar speelt op het strand.

ik op het strand

2007-06-18T04:19:00.000-03:00

het is hier nu half 5 in de ochtend en ben net terug van een zalig nachtje uit. eerste in een samba bar een pintje drinken en derna wat op het strand gaan zitten, gitaar spelen, zingen en pootje baden. natuurlijk moest er op het einde ook nog een duikje genomen worden in het heerlijk warme zee water.

nu het is het tijd om te douchen en dan te gaan slapen want morgen vroeg op om wat te gaan zonne baden.

ohja nog veel succes met de examens :-p!!!

un beso
mieke

veel te lang geleden

2007-06-15T18:31:00.000-03:00

oke hier eindelijk nog eens een berichtje, ik weet eigenlijk niet of iemand hier nog op komt van tis echt al veel te lang geleden dat ik nog iets geschreven heb. er zijn dan ook al veel dingen gebeurt ondertussen, echt gedetaileerd ga ik het niet vertellen want veel tijd heb ik niet. wou gewoon even laten weten dat hier alles super goed is. ik amuseer me super goed en wil ondertussen hier niet meer weg.
maar de tijd begint te korten, blijkbaar vertrek ik hier in bolivia de 27 juli om dan de 29 ste thuis te zijn. dat betenkend dat is dus een dikke maand heb om hier nog te genieten. natuurlijk heb ik dan ook nog een reisje geplant, nl. deze nacht om 5 uur vertrek ik naar brazilie. jaja zon, zee strand en nog een hele boel andere leuke dingen.

zo ik ben eens door moet nog zonnecreme en al die dingen gaan kopen.
tot binnen kort

un beso
mieke

unief

2007-03-08T16:28:00.000-03:00

oke heel vlug nog eens een berichtje schrijven, met mij gaat alles goed. ben uiteindelijk dan toch met de unief begonnen, volg verlopig nog maar 2 vakken, echt van de andere wereld is het niet. maar zo hebben we tenminste weer even iets te doen. van 1 vak is mijn leerkracht wel leuk, ze heeft een coca plantage in las yungas( jungle ). tis echt een figuur eigenlijk. ge zou ze moeten kunnen leren kennen.

voor de rest is nog alles rustig, busch komt binnenkort eens langs, denk wel niet dat hij langs bolivia gaat paseren, hij en evo zijn niet echt goede vrienden. denk wel dat er weer een hele heisa rond gaat komen. zo is er nog eens iets interesants te beleven.

zo dit was het weer. tot de volgende keer

groetjes

¡carnaval!

2007-02-22T18:32:00.001-02:00

voor carnaval een weekendje oruro (2de grootste carnaval van latijns amerika) vrijdag middag vertrekken, en hier begint dan ook drek het feest, terwijl we wachten op de rest onstaat er al een heus schuimgevecht, ook in de bus gaat het verder, de bus en al zen in zittende zien er niet uit. eigenlijk toch smerig zo schuim, maar wel leuk om mee te spelen. in oruro aan gekomen ons huisje opzoeken. (omdat er met carnaval zoveel mensen naar oruro gaan verhuren de mensen hun huizen of verhuist heel de familie naar 1 kamer zodat ze de rest van de kamers kunnen verhuren, er is zo weinig te doen dat de mensen met carnaval echt alles doen om maar een beetje geld te verdienen) de uitwisselings studenten van cochabamba zitten samen met ons in het huisje. het lijkt eigenlijk eerder op een discotheek of feestzaal maar goed, het is groot genoeg voor ons alle en het ziet er redelijk prober uit.
aan gekomen in het huis zoveel mogelijk kleren aangetrokken oruro is echt verschrikkelijk koud in de avond, goed iedereen, dus we gaan op zoek naar eten. na het eten naar de plaza, hier is het feest al lang begonnen, iedereen zit gezellig rond de plaza en er is een band die de hele tijd rondjes loopt door de mensen, de sfeer zit er goed in, en op momentje van stilte klinken de vlaamse klassiekers over heel het plein.
uiteindelijk gaan we toch vroeg slapen (2 uur) van morgen om 8 uur begint de stoet en we mogen zeker nix missen.
na een slappelose nacht (veel te koud en de vloer was veel te hard) vroeg uit ons bed. iedereen op de benen en door naar onze plaatsen (hier verkopen ze zitplaatsen in trubine vorm, zo kan iedereen zien en zit ge tenminste een beetje op u gemak). we komen juist op tijd aan om de eerste groep te zien, er is nog niet veel volk op de plaza maar sfeer is er allesinds wel, die bolivianen kunnen toch een stukje feesten eh.
de stoet hier bestaat niet uit wagens zoals bij ons, hier zijn het groepen dansers en danseresen die de typische dansen uit bolivia brengen, iedere groep brengt zijn eigen band mee en is altijd wel net ietske anders als de rest. echt prachtig om te zien. heb ik trouwens al verteld dat in november meestal de repitities al beginnen, iedere week moeten ze oefenen, ze moeten trouwens ook een enorme conditie kweken want we moeten in het totaal zo een 8 uur dansen, stel u voor. er zijn zoveel groepen die mee doen dat de stoet al om 8 uur smorgen begint en pas tegen 3 uur snachts gedaan is. dat is pas carnaval.
de volgende dag herhaalt heel het verhaaltje zich. de groepen die op het einde hebben gedanst beginnen nu in de ochtend er word weer veel gedronken en vooral nog meer met waterballonnen gegooid, das hier de fun aan het carnaval gedoe, de hele carnaval periode ontstaan er spontaan waterbalonnen gevechten in het midden van de straten, als toevallige voorbij ganger is het natuurlijk minder leuk. maar de jeugd amuseert zich rot.

zondag middag kwam er dan voor ons een eind aan heel het oruro verhaal, we sprongen op de bus en reden terug naar la paz. wonder boven wonder heb ik op dit reisje geen enkel probleem gehad met mijn bus. ik had dan ook mijn geluksbrenger niet bij ( zou het zijn dat mijn geluksbrenger ongeluk brengt??)

heel dit waterballonnen gevecht en zatte mannen gaat nog door tot nu zondag, dan nemen ze afscheid van de clown en is er een stoet naar het kerkhof, om de clown te begraven. is deze stoet wordt er gedanst en geweent. het is me toch wat carnaval hier in bolivia.

algemeen nieuws:
ik ben nog altijd niet begonnen met het unief, het wordt nu toch eigenlijk hoog tijd, de verveling slaat zwaar toe. nuja hopelijk dat ik volgende week kan beginnen.

dit was het weer voor vandaag, tot de volgende.

un beso
mieke

weldra zal ik weer keren!

2007-02-06T17:51:00.000-02:00

jaja we zitten al over de helft, nu is het alleen nog een beetje aftellen en voor ge het weet sta ik alweer voor de deur. uiteindelijk is een jaar toch nix eh. voorlopig ben ik toch nog altijd blij dat ik kan terug keren. eindelijk blijf ik belgie toch nog steeds ergens missen. mijn leventje hier is veel te rustig, tot vervelings toe zelfs. nuja eens de unief begint komt dit allemaal wel goed.
mijn zus is ondertussen ook terug gekeerd, zij is voor een jaar op uitwisseling geweest in japan. gister nacht om 12 uur is ze aangekomen in de luchthaven. blijkbaar is ze al het contact met haar vrienden verloren. er is er eentje komen opdagen om haar te ontvangen. ik hoop toch wel dat dit niet met mij gebeurt. niet dat ik wil dat iedereen aan de luchthaven komt staan dat ook zeker niet. maar wil wel nog zoveel mogelijk mensen hebben waar ik eens rustig mee kan afspreken. het enige wat ik echt moet hebben op mijn eerste dag, is een friet uit het fritkot en een lekker koud pintje. mmmm het belgische bier, en de kriek, palm, duvel,... niet alleen dat ik het bier mis( hier trekt het echt op ni veel) ook gewoon dat ik hier nimeer drink. in belgie is het zo gewoon op u op een terraske te zetten en ene te drinken. hier doen ze da totaal niet. als zo drinken is het tot ze slecht gaan. ergens wel te begrijpen, komt van vroeger uit de cultuur toen iedereen nog arm was en de mensen dronken om te vergeten. eindelijk zijn er nu ook nog veel mensen die drinken om te vergeten. de armoede in bolivia blijft stand houden.
ohja, deze morgen werd ik wakker van luide bom achtige geluiden. ik al vol schrik, wat gebeurt er?? blijkbaar zijn de mijn werkers weer eens niet akkoord met wat evo zegt. dus opstand. nu de mijnwerkers hebben alle toegang tot de dinamiet, en hebben geen schrik om het te gebruiken. ik moet zeggen een heel effectieve manier om te krijgen wat ge wilt. nu tegen de middag waren ze gepasseerd ondertussen is alles alweer wat rustiger.
zoals ge ziet, hier in bolivia blijft alles zowat het zelfde, volgende week carnaval en derna begint de unief. ik laat jullie nog wel weten hoe het is geweest.

vele groetjes
un beso
mieke

eindelijk -> verhuis!!

2007-01-25T17:25:00.000-02:00

zo dan eindelijk het verhuis verhaal. we gingen dus verhuizen naar het huis van mijn grootouders die nu in belgie wonen. das maar 3 blokken van ons oude huis. maar het is veel groter en aangezien 5 februari mijn zus terug komt uit japan hebben we een groter huis nodig want nu ik ook bij het gezin hoor paste we niet meer allemaal in het kleine appartementje.
nu aangezien mijn mama nog steeds ganse dagen werkt ben ik vorige week rustig begonnen met alles in dozen te steken. de zaterdag gingen we dan een camionette laten komen om alles in een keer naar onder te brengen. natuurlijk alles op zen boliviaans, zaterdag avond om 7 uur gingen we op zoek naar een camion. natuurlijk nergens meer een te vinden. ja zoiezo moesten we de zaterdag in het andere huis intrekken want daar is een opberg ruimte met veel waardevolle spullen. dan maar alles te voet naar beneden brengen. ik zoals een echte cholita alles op mijn rug gebonden in doeken, iedereen vond het super grappig, maja dat is nu eenmaal een handige manier om spullen te dragen. na de hele avond spullen van het ene huis naar het andere te brengen wat op deze hoogte niet echt van zelfsprekend is. ons rustig in de enige zuivere kamer op de vloer geinstalleerd. daar liggen we nu nog steeds bijna een week verder, bij elk spulleke dat ge nodig hebt moet ge onder in de dozen gaan zoeken, best wel grappig eigenlijk.
het nieuwe huis is groter maar de vorige bewoners hebben het zo smerig achter gelaten dat ge nog liever buiten zou slapen, mieren kruipen overal zelfs tussen u lakens, gelukkig ben ik hier al aan gewoon van mijn eerste huis.
normaal gezien gaan we morgen eindelijk alles te goei poetsen, en hopelijk ook een camion inhuren voor de muebels. ik ben niet van plan ook die naar beneden te sleuren op mijn rug.
onder tussen is het hier ook weer feest, het is alasitas ofwel in het nederlands het feest van de miniatuur. voor de gelovige de ekeko, een god die al u wensen doet uitkomen als ge hem offers brengt. tis naar het schijnt niet echt een goede god. maar wel een intersant feest. in het weekend gaan we eens rond kijken wat er allemaal te doen valt. verslag breng ik later wel.

un beso
mieke

verhuis!!!

2007-01-22T18:39:00.000-02:00

ja heb zo juist een heel verslag geschreven over de verhuis, de computer is het kwijt gespeelt, ik schrijf het volgende keer wel nog eens opnieuw.
voorlopig is alles nog goed hier, het half jaar komt steeds dichter en dichter bij. voor ge het weet ben ik al weer thuis.
dikke kus
mieke

boliviaanse mis

2007-01-08T18:36:00.000-02:00

afgelopen zondag (gisteren dus) heb ik nog eens de echte uitwisselings student uitgehangen en ben met mijn mama mee naar de mis geweest. ik had verwacht dat ik daar toch nog even kon verder slapen dus het stoorde me niet echt. niets was echter minder waar.
toen we in de buurt van het gebouw kwamen dacht ik dat er een concert bezig was ofzo. luide muziek was te horen tot aan de overkant van de straat. dit bleek dus de kerk te zijn. een eerder op een concertzaal lijkend gebouw was omgetoverd in een kerk waar wel een paar duizend man in konden. het podium wat het altaar moest voorstellen was aangekleed in de disco stijl en voor zien van een heus orkest; electrice gitaren, drumstel, electrice piano,... nergens was er een orgel te bespeuren. een kerkse sfeer was er ook helemaal niet. mensen waren aan het gillen en aan het schreeuwen, stonden luid mee te zingen en te klappen. zelf de seguritie was aanwezig zeker 50 mannen en vrouwen stonden in de gangen om alles in het oog te houden. de priester was een vrouw en uiteindelijk leek heel het gedoe meer op een sekte als op een kerk.
ex drugsverslavende werden naar voor gebracht om hun verhaal te doen over hoe jezus hen had gered. heel het publiek werd wild en vele waren luidkeels aan het wenen.
voor mij was dit alles toch maar lachwekkend volgende keer als ik ga neem ik men camera mee dit gelooft ge gewoon niet als ge het niet zelf ziet.

un beso
mieke

een nieuwe bus reis een nieuw leuk verhaal

2007-01-04T19:15:00.000-02:00

zoals sommige onder jullie misschien wel weten ben ik om nieuwjaar te vieren naar tarija geweest(de stad van de wijn). hier is van heel bolivia zowat het grootste feest. dankzij het tropisch klimaat kunnen er dan ook op alle plaatsen straten en tuinen feesten gegeven worden. maar eigenlijk was er maar 1 echt groot feest waar eigenlijk iedereen naar toe ging. het was een prachtig tuinfeest. eigenlijk wel zalig zo nieuwjaar kunnen vieren terwijl het zo´n 30 graden is. het feest was wel nogal een sjike bedoeling iedereen was helemaal opgedut. met de mooiste (ale soms ookwel aartslelijk) jurken en alle kerels hadden een pak aan. wij hadden natuurlijk nix bij dat eigenlijk echt geschikt was. maar hebben met een beetje fantasie toch redelijk deftige kleren kunnen samen stellen. het was uiteindelijk echt een super leuk feest dat heeft geduurt tot in de vroege uurtjes. de volgende dag ging het feest gewoon verder. en natuurlijk hadden we de dag ervoor ook al een pre nieuwjaars feestje gehouden. aan de bolvianen konden we niet tippen deze waren al vanaf kerstmis begonnen met de pre nieuwjaarsfeestje en zijn erna nog 2 dagen door gegaan.

het bus verhaal:
tarija ligt dus ongeveer op ongeveer 20 uur busreis van la paz. vroeger was het 24 maar gelukkig hebben ze ondertussen het grote deel van de weg geasfalteerd. met het heen gaan zo als gewoonlijk niet al te veel problemen. even een platten band om dat de bus zich wat miskeken had in een haarspelt bocht maar dit was ook in 30 min opgelost.
de trug weg was natuurlijk weer iets anders. toen we vertrokken begon het juist ongelofelijk hard te regenen en onweren. goed geisoleerd was de bus niet dus het water stroomde gewoon langs de ramen binnen. de bus toverde zich al rap om in een klein zwembadje. gelukkig stopte het na een tijdje met regenen en trok ook het water uit de bus weg.
waar wij natuurlijk niet meer aan hadden gedacht is dat we bij het komen een beekje moesten oversteken zonder brug. echt spectaculair was het toen ook niet er water was toen amper 2 meter breed en 30 cm diep.
nu met heel het geonweer was deze beek in een rivier omgevormd. en onmogelijk om over te steken met de bus. dit is de enige weg vanuit tarija naar de andere provincies dus alle bussen die samen met ons ware vertrokken stonden mooi in een rijtje te wachten tot het water wat in de grond zou trekken. eerst vertelde ze ons dat we zo´n 2 uur zouden moeten wachten. uiteindelijk hebben we 9 uur gewacht en smorgen om 6 uur konden we dan eindelijk door. normaal zouden we iets voor de middag in la paz aankomen. we waren er pas om 9 uur ´s avonds. de bus rit van 20 uur is dus bijna 30 uur geworden.
1 ding is zeker als ik trug ik belgie ben ga ik allesinds veel meer gedult hebben.

vele groetjes
mieke

puur genieten!!!

2006-12-23T19:37:00.000-02:00

het bolviaanse leven staat me ondertusse 100% aan. gewoon rustig genieten van het leven meer doe ik hier niet meer. gister gezellig met mijn mama wat gaan rond lopen in de boliviaanse straten op zoek naar kleren en geschenken. de boliviaanse kleren heb ik voorlopig links laten liggen de kwaliteit is zo slecht ge kunt het u niet inbeelde. gelukkig zijn hier veel 2 de handswinkels waar de kleren van uit europa naar toe komen. met een beetje geluk zit er zelf iets van de h&m tussen.
ondertusse ben ik zelf al zo aangepast dat ik sommige dingen zonder problemen van de de straat of van de markt kan. echt een super gezellig sfeertje. daar in europa ontbreekt er toch een groot deel van de gezelligheid en vriedelijkheid die hier zo normaal is.

zo dit was het weer voor even,

feliz navidad y un prospero año neuvo
(vrolijke kerst en een voorspoedig nieuwjaar)

dikke kus
mieke

stella artois in de boliviaanse supermarkt!

2006-12-08T17:42:00.000-02:00

jaja geloof het of niet, ik liep heel rustig door de super markt op zoek naar een lekker tussendoortje, en plots viel mijn oog op een groen flesje met een wit etiket. zo sprakeloos als ik was moest eerst het etiket 10 keer lezen voor het zelfs geloofde. stella artois in de boliviaanse super markt. zo recht in het midden met spots enal. de kerst special van het jaar.
belgisch bier na 4 maanden... zou de kerstman dan toch echt bestaan???
nu ga ik dus met kerst net zo als jullie elke week doen, genieten van een lekker fris belgisch pintje.

groetjes en tot de volgende

mieke

democratie in gevaar!!!

2006-12-08T17:03:00.000-02:00

zo als iedereen wel weet hebben we sinds vorig jaar een nieuwe president. dit is de eerst niet amerikaans gezinde president. en natuurlijk wil hij alle mogelijke veranderingen inbrengen zodat bolivia een stabieler en rijker land word. hiervoor moeten ze dus de grondwet veranderen.
( onze evo is goede vriend met de president van cuba, en zoals iedereen wel weet is die communistisch. met het gevolg dat den evo ook communische maatregelen wil nemen tenslotte sturen onze omliggende communistische buren ons ook veel geld)
nu zijn we begonnen aan het veranderen van de grondwet. het eerste wat natuurlijk veranderd moet worden is de manier waarop ze een wet in aktie kunnen stellen. nu omdat de partij van evo in de meerderheid is hebben ze iets leuks uitgedacht.
de democratie werkt zodat ze pas een wet in aktie kunnen stellen wanneer de helft +1 er mee akkoord gaat. bij voorbeeld 3/4. volgens de oude grondwet is er dus ook 3/4 nodig om een wet goed te keuren.
evo wil dit veranderen in zodra de meerderheid ermee akkoord gaat is de wet goed gekeurd. dit betekend dus dat er nooit meer discusie gaat zijn want evo zijn partij is in de meerderheid.
nu heel de bevolking is hier tegen. evo is dingen aan het doen die helemaal niet zo overkwamen in zijn verkiezingscampagne. sinds vorige week zijn er dus overal in heel het land blokkades. en hongerstakers. ik denk dat het er zo´n 100 zijn.
nu heeft de regering een samenscholings verbod uitgeroepen, zo dat niemand meer na 10 uur s avonds mag samenkomen en blablabla. op deze manier willen ze de hongerstakers uit elkaar halen.
als tegen reactie heeft de provincie beni beslist geen vlees meer naar la paz te sturen. aangezien hier heel de regering zit kunnen ze ze zo een beetje treffen. de rest van de bevolking lijdt hier ook onder maarja somige moeten soms offers brengen voor het welzijn van het land.

zo als ge al wel door hebt krijgt dit verhaaltje nog wel een staartje ik probeer zo goed mogelijk het nieuws te volgen. want dit treft niet alleen de bolivianen dit treft ook ons.
laten we hopen dat het alleen bij geen vlees blijft, mijn mama vertelde mij dat ze vorig jaar ook het water hadden afgesloten en er geen groenten of fruit meer waren.
duim dus allemaal een beetje dat ze het hier snel oplossen. ik heb geen zin om terug naar belgie te moeten komen omdat het hier te gevaarlijk is.
nuja voorlopig is het allemaal nog wel oke laten we hopen dat het zo blijft.

vele groetjes

mieke

sucre

2006-12-05T19:07:00.000-02:00

sucre, de witte koloniale stad ...
in vele boeken word sucre beschreven als een witte stad, tot de dag van vandaag is het centrum van de stad nog steeds wit, alle huizen hebbe witte muren en het zelfde soort teracota dak, het doet eigenlijk ook meer denken aan een typisch spaans stadje. het klimaat is veel beter als in la paz het is er lekker warm en het is minder bergachtig en minder hoog dus zeer aangenaam om te wandelen. ge kunt heel het stadje eigenlijk te voet doen.
op onze culturele bezoeken zijn we natuurlijk weer een heel stuk wijzer geworden over bolivia. wist ge trouwens dat sucre (een van de eerste presidenten) belgische voor ouders had!!!
jaja belgie is toch dichter bij dan dat ik dacht. het dak van het paleis in laken is zelfs terug te vinden in sucre. ze hebben hier gewoon een exacte copie neer gezet.

ohja nog een leuk weetje. er is hier een oude kerk die nu omgebouwd is tot meisjes school maar ook dient als museum en ge moogt daar dan zo boven op het dak. en het dak is volledig gemaak uit blauwe tegels alle soorten kleuren blauw, en waarom: de monniken dachten dat ze zo dichter bij de hemel waren.
die gekke monniken toch

heb ik trouwens al verteld dat het hotel waarin we zaten slecht 1.8 € koste per nacht per persoon? het waren wel gemeenschappelijke badkamers maar ze waren zuiver en we mochten de keuken gebruiken!

nu natuurlijk maakte we niet altijd zelf ons eten. we zijn ook dikwijls uitgaan eten zelfs op de markt enzo, natuurlijk met het gevolg dat ik ziek ben geworden best wel eng word heel vroeg smorgen wakker en moet overgeven enal. en toen kreeg ik overal jeuk en rodde bolletjes. blijkbaar zijn dit ook symtomen van samonella. nuja hier in sucre naar de dokter wil ik niet. dus gewoon de hele dag niet eten en s avonds de bus nemen naar la paz, helemaal alleen en ziek als dat maar goed afloopt...

natuurlijk niet, we zitte wel in bolivia eh transport is hier niet zo geweldig. na 40 min stopt de bus, het begint donker te worden en blijkbaar hebben we geen licht en zijn er problemen met de versnellingen. ja geweldig. ze sturen ook geen andere bus want er zijn er geen meer. en de pasagiers die normaal altijd gewoon rustig afwachten tot er een oplossing uit de bus komt zijn deze keer helemaal niet rustig. enkele mannen beginnen door de bus te schreeuwen dat dit niet kan en dat we moeten eisen voor een andere bus. leuk ondertusse laat de chauffeur wete dat hij gewoon door gaat rijden naar potosi (3 uur). nu wordt iedereen echt kwaad ze beginnen half te vechten met de chaffeur en ook onder de passagiers is er wrevel. 2 vrouwen elk met een baby laten weten dat ze niet meer op deze bus willen zitten. en stappen af (we zitten in het midden van nergens). goed enkele mannen hebben al de tijd wat aan de bus zitte prullen en hebben 3 van de 4 lichten kunnen maken. nog niet echt veilig want aant de kant waar de tegenliggers passeren hebben we maar 1 licht. we krijgen 2 keuzes of we rijden terug naar sucre en de chauffeur zet ons daar gewoon terug af en we moete wachten tot in de morgen als het bureau open gaat op hulp of we rijden door naar potosi en we moete daar zelf een bus zoeke.
terug naar sucre is heel moeilijk want wsl hebben we dan pas s avonds weer een bus en de volgende dag is er een blokkade dus dit houd zeer veel risico in. door rijden naar potosi dan maar. (gelukkig is door als dit gebeuren men misselijkheid wat overgegaan). gelukkig slapen al de moeilijk doeners als we in potosi aankomen en rijd de bus gewoon rechtstreeks door naar la paz. voor de rest komen we niet meer echt problemen tegen.
reizen is bolivia is toch niet voor watjes. alle meest onmogelijke situaties kunt ge hier tegen komen. gelukkig is het bij mij tot nu toe steeds goed afgelopen.

zo dit was het weer voor over.
vele groetjes mieke

isla del sol

2006-11-25T20:01:00.000-02:00

oke zoals jullie wel weten ben ik afgelopen weekend met afs jaar isla del sol en isla de la luna geweest. dit zijn 2 kleine eilandjes in het midden van lago titikaka, ik heb dan ook meteen aan de lijven kunnen ondervinden waarom er niet veel touristen naar bolivia komen. om 2 dagen hebben we eigenlijk meer gereist dan dingen gezien. op isla del sol hebben we wel enkele ruines kunnen zien van voor de inkas en van de inkas zelf echt wel mooi maar omdat we met meer dan 70 man waren is de uitleg niet echt tot mij doorgedrongen. na ons cultureel bezoekje terug de boot in op zoek naar ons hotel. natuurlijk ligt het hotel helemaal op de top van een berg en is er geen vervoer voorzien, wandelen daar maar. voor ons la pacenas is het al zwaar maar voor al die andere uitwisselings studenten uit alle andere delen van bolivia speelt de hoogte ook nog eens parten jaja afzien is het wel zo reizen in bolivia. boven aan gekomen ons rustig geinstaleerd en dan lekkere verse vis uit het meer geeten, jaja dit is het leven.

s avonds zijn we tot de wonderbaarlijke ontdekking gekomen dat er zo wat 5 a 10 keer meer sterren zijn te zien dan dat wij tot nu toe al ooit hadden gezien. vanwege de licht vervuiling gaat er echt wel veel verloren. de hemel stond vol met sterren echt prachtig om te zien, maar eigenlijk onmogelijk om te beschrijven.

de volgende dag even langs isla de la luna gegaan. nu was er zo veel wind dat we niet konden aanmeren aan de juiste kant van het eiland en hebben we dus maar aan de andere kant aangemeerd. van hier uit waren de ruines zowat 4 uur wandelen en iedereen was kotsmisselijk van de boottocht dus dit was practisch ongemogelijk, dan maar gewoon wat eten en trug de vreselijke boot op.

eindelijk trug op het vaste land rechtstreeks de bus in. gelukkig zijn we onder weg nog even gestopt in de kerk van copacabana prachtig gebouw en imens groot. dan was er toch nog een beetje cultuur voor vandaag.

natuurlijk gaat reizen in bolivia niet zonder problemen. we waren met 2 bussen onderweg maar ik weet niet waarom of hoe maar blijkbaar had onze chauffeur wat problemen met rijden. enkele kilometers voor el alto is de motor dan ook over verhit. nu dan maar stoppen. maar wat kunnen we er aan doen, we kunnen niet voor een andere bussen vragen want dit zou te lang duren. op de boliviaanse manier dan maar de motor afkoelen, zuiver water is te waardevol om over de motor te kiepen. dus pissen we maar in een fleske en gooien dit erover. het feit dat iedereen nog in de bus zit en vloeistog op hitte verdampt, ja geraad het al iedereen vol pis damp. goor echt waar een stank niet normaal. iedereen in alle haast naar buiten. nuja uiteindelijk had het ook niet geholpen. dus dan maar met 70 man in een bus van 35. lekker gezellig toch.
in el alto zijn we toch overgestapt op een andere bus want het was iets te gevaarlijk om afte dalen naar het centrum met zo veel gewicht. de remmen hadden al moeilijkheden op vlakke stukken.

ja weer een leuk boliviaans avontuurtje, reizen is nu eenmaal een avontuur en zeker in bolivia.

ohja woensdag ben ik weer op reis vertrokken, en zit nu momenteel in sucre de echt hoofdstap van la paz tot nu toe nog geen reisproblemen. alles is hier geweldig volgende week reizen we door naar potosi de mijnstad. maar het voledige reisverslag volgt nog wel eens ik alles het gezien.

groetjes

mieke

hola

2006-11-16T18:18:00.000-02:00

jaja weeral een berichtje van mij zo vakantie hebben is toch voor veel dingen goed eh. ja er is nog steeds niet veel gebeurt maar ik dacht jullie toch nog eens op de hoogte te brengen van mijn gezins situatie. neenee heb geen schrik mijn mama is niet weer omgetoverd is een heks of mijn broertje in een dief. ze zijn nog altijd super lief een beetje overbezorgt maja we wonen dan ook wel echt in een gevaarlijke streek. het enige probleem is dat we echt echt echt arm zijn. er is niet altijd genoeg eten, en eigenlijk eten we alleen groeten en fruit omdat dit de goedkoopste voedingsmiddelen zijn in dit land. nuja dit is de echte boliviaanse cultuur dus ergens ben ik wel blij om het mee te maken en sterven van de honger doe ik ook niet want ik ga toch regelmatig met vrienden iets eten. maar ik voel me een beetje schuldig om in dit huis te verblijven. de mesen hebben zoiezo al niet genoeg en dan kom ik der ook nog eens bij zitte. nuja zij lijken er weinig problemen mee te hebben, voor mij is het gewoon nog een beetje wennen, maar ik zou voor geen geld van de wereld nog van gezin willen veranderen. tenzij in februari als ik trug kan naar mijn 2de gezin want dan komt ook mijn zus van mijn 3 de gezin trug uit japan en ik zou dan daarmee men bed moeten delen. en ik denk dat zij toch liever rustig op haar gemak zich trug kan innestelen in haar huisje. maja dat zien we dan nog wel.

ahja voor noodgevallen kan ik jullie nu ook eindelijk van nummer geven om mij te bellen 00591-(2)2482568 hier spreken ze wel alleen spaans als er een vrouw op pakt is er een kleine kans dat ge u in het frans kunt uitdrukken. roep gewoon 3 keer mijn naam en dan zullen ze het wel verstaan. ge kunt ook na men gsm bellen 0059172515683.

zo dit was het voor even naar het weekend meer info.

groetjes mieke

hola

2006-11-12T19:54:00.000-02:00

hier even nog eens een klein bericht van mieke de paceña (pecaña betekend van la paz) hier is niet meer echt iets gebeurt. het is regenseizoen dus het regent zo goed als alle dagen. mijn mama heeft me ondertusse al schrik doen krijgen van de regen. als het echt hard regent kan er een soort rivier ontstaan die u mee sleurt en daar zijn blijkbaar al mensen in dood gebleven. een schuilplek zoeken is dus de boodschap.

ondertusse is er ook al een duitser die naar huis vertrekt. nuja ze is ook dom geweest, ze heeft een kerel mee naar huis genomen in het midden van de nacht en natuurlijk hebben haar ouders haar betrapt. zo iets moet ge dus ni doen in bolivia. nu had ze de keus of naar cochabamba of naar huis. en ze heeft gekozen om naar huis te gaan. ze is hier nog maar 2 maanden maja eigenlijk was ik eerste een beetje jaloers. maar ondertussen ben ik blij dat ik nog wel even hier kan blijven. der zijn nog zo veel dingen te zien en te doen. nu al naar huis gaan zou ik nog ni kunnen.

ondertusse is men school ookal gedaan. maar blijkbaar kan ik hier toch niet afstuderen. ik moet 100 dollar betalen en zoveel wil ik der eigenlijk niet aan uitgeven. met dat geld kan ik al mijn bus tickets betalen voor alle departementen van bolivia te bezoeken. maja we gaan proberen een oplossing te vinden wat da zou echst jammer zijn. stel u voor als ik kan afstuderen met een toga enal.

zo ik ga eens stoppen volgende week volgt er waarschijnlijk een verslag van isla del sol en isla de la luna.

groetjes

mieke

hola

2006-10-31T18:20:00.000-03:00

jaja eindelijk is het zo ver, ik heb een gezin of het voor het hele jaar is weet ik nog niet. want de dochter zit voor het moment in japan maar komt in februari al trug. ge zou denken dat ik nu blij ben maar eigenlijk is dat helemaal niet zo. mijn tijdelijk gezin was gewoon te goed. zij vonden het ook heel erg dat ik weg moest maar dit was gewoon de enige oplossing er was daar echt geen plaats voor mij. nuja ge gaan hun huis verbouwen en in februari zou het af moeten zijn en dan ben ik altijd welkom om trug bij hun te gaan wonen, nuja we zullen eerst zien of ik heel het jaar bij men nieuwe gezinnetje ga blijven. hier valt het ook wel mee we wonen en een super klein appartement. men broertje (13) slaap zelfs gewoon achter een gordijn in het bergkot. maar het is gezellig. ik heb geen papa en dus alleen een mama ze is 38 maar word deze week ergens 39. nog een jonge vrouw dus. ze is heel erg vriendelijk en lijkt me wel een leuke. het probleem is enkel dat ik nu in het centrum van de stad woon en heb dus enorm veel regels gewoon omdat het zo gevaarlijk is hier. 3 blokken van ons huis is trouwens het kantoor van de campensinos ( de indianen ) met het gevolg dat als er problemen zijn heel onze straat volstaat van kwade mensen die willen protesteren. en het dus zo goed als onmogelijk is voor mij om buiten te komen.

voor de rest nog even de plannen doorgeven. 2 november is hier de grote feestdag dan bakt iedereen brood met gezichten in en zet trappen buiten zodat de doden kunnen neerdalen. en met andere woorden ik heb geen school. miss ga ik dit weekend ook naar oruro maar dat is nog niet zeker, afs en duidelijk gaat niet echt samen. 16 en 17 november hebben we een weekend met alle afs studenten uit bolivia. gewoon eens overlopen hoe alles gaat. 18 en 19 november gaan we naar isla del sol en isla de la luna in lago titicaca en de 20 moeten we een of andere talenten show doen. we moeten een typische boliviaanse dans dansen en iets van ons eigenlijk land, waarschijnlijk k3 dus :-).

zo dit was het weer voor even. binnenkort meer bolivaans nieuws op miekeinbolivia.blogspot.com

groetjes

hola

2006-10-26T17:08:00.000-03:00

oke even een update over de gezins situatie. ik heb dus nog geen gezin en zit nog altijd bij men tijdelijk gezin. ik zit daar eigenlijk ook wel goed. de meid heeft eigenlijk liever dat carmen men oudste zus weg gaat en dat ik kan blijven maar ik vrees dat dit onmogelijk is. hoewel ik dit ook wel zou willen.

btw: de meid is 20 en is al 7 jaar bij dit gezin aan het werk. ziet ge u nu al op u 13 van huis weg gaan om bij vreemde te gaan werken. :-s

nog 2 weekjes school en dan kan het reizen beginnen. ik zie er wel naar uit. om zo heel het land te zien. ik ben eens opzoek gegaan naar alle plaatsen die ik wil zien. en eigenlijk valt er niet zo veel te zien in bolivia de helft van het land is amazone en de andere helft is woestijn het zal wel zijn dat belgie 23 keer kleiner is.

met mijn spaans beterd het ondertusse trug alle dagen. maar ik oefen ook trug veel op mijn nederlands want hoe het er aan toe ging zou ik het anders rap vergeten zijn.
gisteren zijn ik, iris en tess nog eens naar de heksen markt geweest en hebben veel overdreven veel souveniers gekocht. das het leuke aan uitwisselings student zijn ge kunt van inwoner naar toerist gaan in 5 min :). we hebbe trouwens ook belgen ontmoet voor de eerste keer eigenlijk sinds we hier zijn. er was ook een koppel bij van uit hasselt. wat is de wereld toch klein. het zijn hele vriendelijk mensen en we gaan normaal zondag met hun uiteten. en ze willen ook kaartjes enzo mee naar belgie nemen voor ons. ge moet toch ook een beetje geluk hebben in het leven eh.

zo dit was het weer voor even vragen moogt ge altijd naar men mail adres sturen. of gewoon leuke verhaaltjes zijn ook altijd welkom

groetjes

reisverslag sorata

2006-10-26T16:15:00.000-03:00

sorata
een klein stadje gelegen in de provincie la paz op ongeveer 4 uur rijden van de hoofdstad. een stadje in de altiplano met een subtropisch klimaat.
sorato ziet er ondanks vele gelijkenissen totaal verschillend uit als la paz. sorata heeft dankzij zijn subtropisch klimaat veel fauna en flora. hierdoor ontstaat er een prachtige groene vallei, volledig begroeid door tropische planten zoals ecaluptus, cactussen, palmbomen, tylansia, en alle soorten fruitbomen.

sorata is een kleine stad en is gelukkig een beetje bespaard gebleven van het toerisme, zo goed als alle vrouwen lopen gekleed als cholitas ( de typische indiaanse vrouwen met de lange rokken), en de verwestering blijkt nog op vele andere gebieden achter te blijven.
de stad bestaat uit 1 centrale plaza (pleintje) waarrond alle publieke gelegenheden zich bevinden. sorata heeft alle charmes van een oud koloniaal spaans stadje maar dan op zen bolivaans:

el rio
heel onderaan in de vallei stroomt er een rivier. deze rivier voorziet heel het dorp van water. de enige brug over de rivier bestaat uit 2 boomstammen bekleed met enkele planken.

las grutas de san pedro ( de grotten van san pedro)
ongeveer 30 min rijden van het centrum liggen de grotten van san pedro. de weg er naar toe is een veel te smal bergpasje en omdat we gewoon allemaal in de achterbak van een truck waren geduwt overheerste de schrik bij sommige. ( reizen in bolivia is alleen voor echte durvers)maar het prachtige uitzicht weet u dan ook wel weer te kalmeren.
de grotten stellen niet veel voor , enkel dat ze warm zijn geloof het of niet binnen is het zo een 20 a 25 graden. jet meer in de grot bevat zelfs warm water. erin zwemmen mag jammer genoeg niet meer, er zijn al te veel mensen verdwenen.

de weg naar sorata

we spreken af om 7:15 aan de poort van het centrale kerkhof in het meer noordelijke gebied van la paz. van daaruit vertrekt de bus naar sorata, het is wel opletten geblazen want het noordelijke gedeeltje van de stad is redelijk gevaarlijk. zeker voor gringo's (buitenlanders) zoals ons.

de bus is een schammel busje zo iets als een lijn bus maar dan met nog iets minder comfort. ookal duurt de reis 4 uur de bus zit boemvol. ook in de midden gaan staan enkele mensen, zelfs vrouwens met kinderen op hun rug gebonden zijn berijd heel de busreis recht te staan.

zoals bij elke trip buiten la paz moeten we eerste door el alto (het arme gedeeltje boven la paz) de schrijende beelden van kinderen bedellend op straat, daar is gewoon niet aan gewoon te raken.
verder uit el alto het typische alti plano beeld, vlakke uitgetrektje weides met aan de horizon berg toppen al dan niet besneeuwd.de weilanden zijn geel van volledig kaal alleen af en toe een kudde schapen of koeien. er is af en toe een schammel huisje te bespeuren in de verte maar voor de rest alleen maar droogte.
op ongeveer een uurtje van la paz passeren we lago titicaca hier is dankzij het water weer wat leven te bespeuren maar zodra we lago titicaca gepasseerd zijn gaat het landschap weer over in het niets.

na een heel tijdje rijden komen we stil aan in het subtropische klimaat. het landschap word steeds groener en bergachtiger. de rest van de weg is een smalle bergpas. die eigenlijk maar groot genoeg is voor 1 richtingsverkeer. maar hier in bolivia betekend dat niets. gewoon uitkijken voor tegenliggers en niet uit het raam kijken van de afgrond komt dikwijls gevaarlijk kortbij.

zo hopelijk hebben jullie een beetje kunnen genieten van dit prachtige bolivaanse stadje. foto's volgen nog, naar voor de gene die niet kunnen wachten iris zal ze der waarschijnlijk wel iets eerder op zetten.

groetjes

jah ik leef nog

2006-10-15T20:10:00.000-03:00

zo hier zijn we dan weer. even een korte samenvatting van de laatste maand. ik ben na lang gezucht en geklaag toch uit men gezin geraakt en men nieuw maar tijdelijk gezin valt reuze mee. woensdag krijg ik men vast gezin.

ondertusse heeft het land eventjes op zen kop gestaan. er waren overal blokkades en iedereen vreesde voor het ergste. eigenlijk was het wel grappig heel het centrum werd bezet maar er was zo goed als nergens politie te zien. in 2003 zijn er naar het schijnt enkele mensen getorven na tussenkomst van politie en daarom blijven ze nu gewoon weg. ondertusse in het hier in la paz al wel wat gekalmeert er is trug school enzo dus ik denk dat het grotendeels wel is opgelost.
ja veel weet ik er niet over. bolivianen zijn mensen die niet echt vertellen wat er aan de hand is. na 20 keer vragen kunt ge als geluk hebt een vaag antwoord krijgen maar het weten dat zult ge nooit.

natuurlijk heb ik niet stil gezeten. men familie heeft mij meegenomen op een uitstapje naar het titicaca meer. prachtig en imens groot. echt volgens mij bijna even groot als genk. ge kunt het niet helemaal zo groot. na een boot tochtje en een lekker vers gevangen vis zijn we weer naar huis gekeerd. we moesten door el alto rijden ( het arme buiten gebied van la paz) ik geraak er toch niet aan gewoon die armoede overal.

de pracht van het land maakt wel veel goed. ondertusse is men maag zo goed als genezen en geniet ik volop van het boliviaanse eten en voor het fruit dan. ze hebben hier echt alles ik snap niet echt waarom het land arm is. ze hebben hier zilver goud mineralen alle soorten groenten en fruit. alle soorten klimaat types die ge in de wereld terug vind. ongelofelijk mooie toeristise plaatsen maar geen enkele toerist en zo arm als de straat.
de president wil dan ook het communisme invoeren omdat 25 procent van de bevolking 2 a 3 huizen heeft en de rest heeft nix. deze herverdelings oproep valt natuurlijk niet bij iedereen in goede aarden. ik vraag me af wat ze gaan goed persoonlijk weet ik niet goed of ik de president goed vind ofniet. hij kan nogal rare uitspraken doen. maar ik denk wel dat hij het goed bedoelt eens mijns spaans beter is zal ik eens op onderzoek uitgaan van wat er nu iegenlijk allemaal aan de hand is.

zo dit was het weer voor even. ik zal proberen niet weer een maand te wachten voor ik hier iets nieuws post.
ondertusse sorry voor mijn nederlands maar ik denk zelfs al in het engels dus woorden vinden en laat staan zinnen schrijven in het nederlands word heeel moeilijk.

groetjes mieke

2006-09-16T18:54:00.000-03:00

hoihoi

hier even heel vlug een berichtje van mij. met mij gaat alles goed. school valt nog steeds goed mee maar ik ga vragen om van klas te veranderen al die wetenschappen en van die schit vind ik toch ni zo intressant en heb ik trouwens al allemaal gezien. humane is veel intressanter en zo leer ik ook wat meer over het land hier. voor de rest is er niet echt veel gebeurt. over de heerlijke details van het bolivaanse leven kom ik later nog wel trug als ik wat meer tijd heb. nu moet ik door want mijn mama is niet goed gezind, mijn broertje is namelijk kweet die moest 4 uur geleden thuis zijn. nuja ik had niet anders verwacht van de verwend nest.

groetjes

het bolivaantje

de bus route in een boliviaans ritme

2006-09-07T15:32:00.000-03:00

jaja eindelijk nog een berichtje van hier. het gaat hier goed en mijn papa is thuis dus hier in de familie is alles beter. ben wel te weten gekomen dat het gezin en mijn tante en haar kinderen elke zondag iets gaat doen ijsje eten of dergelijke. en omdat mijn papa niet thuis was zijn ze zo vriendelijk geweest om mij altijd thuis alleen achter te laten. nu goed met andere woorden eens mijn papa trug weg is ga ik er alles voor doen om hier weg te geraken ik moet dan trouwens tijdelijk bij men counselor ale de leuke van iedereen dus gaan wonen ze is 19 en woont alleen dus dat zou wel super cool zijn.
voor de rest niet echt veel nieuws normaal gezien ga ik dit weekend met men broertje en men papa naar potosi maar ben er nog niet helemaal zeker

ohja ik heb moeten dansen in het schooltheater dinsdag ik had niet geoefend en kende de dans totaal niet maar het was wel grappig. en nu kan ik waarschijnlijk mee naar oruro ñet het school theater dat zou echt leuk zijn.

nu even over de titel. zoals jullie wel verwachten is het verkeer niet zo als thuis. de fiets bestaat hier wel maar hem gebruiken doet niemand ge zou trouwens al een echte wielrenner moete zijn om hier van de ene kan van de stad naar de andere te fietsen. we zitte hier in de bergen eh. nu de mensen gebruiken hier dus het openbaar transport voor als taxi en bus achtige toestanden. we hebben hier bussen, mini busjes en niet echt grote bussen maar toch iets groter. in de mini busjes gaan 6 man of 12 man ze kosten 1 of 1.5 bolivianos met andere woorden dus 10 of 15 euro cent niets dus. we hebben ook trufies dit is een soort taxi maar dan met een vaste route. en kosten 1.5 of 3 boliviaanos ook niets dus. maar hoe weet ge nu welke bus ge moet nemen zeer simpel. ge gaat op de straat staan en luister naar de straatse muziek
san predo, prado, isabella catholica, 1 boliviano weer klinkt van alle kanten in de mini busjes zit meesten buiten de bestuurder nog een hulpje die een snel en zalig ritme alle volgende stopplaatsen uitroep, terwijl hij half uit het raam hangt. echt zalig om te zien.
voor de rest is het verkeer hier een warhoop. lijn aanduidingen op de weg zijn niet nodig zolang er geen tegenligger is rijden we toch gewoon in het midden. en voorrang ja de gene die het eerste toetert heeft voorrang. als ik in een auto zit lach ik me echt ziek het verkeer is hier gewoon 1 grote grap. omdat het hier nog al druk is op de weg hebbe ze rondpunten geplaatst maar omdat hier ook geen voorrang geld maakt dit het enkel erger en hebbe ze zelf op sommige plaatjes rode lichten op het rondpunt moete zette. ( ohja rodelichten werken niet automatisch der staat altijd een agent om ze te bedienen )

zo dit was het weer voor vandaag of deze week. ik moet mij haasten anders ga ik toch te laat komen voor mijn spaanse les

groetjes

ps: verlang naar lange dagen hier gaat de zon onder om 6 of half 7 en in de zomer om 7 of half 8

de maan onderste boven

2006-09-01T17:05:00.000-03:00

jaja ik heb gisteren de verschrikkelijke ontdekking gedaan dat de maan hier ondersteboven staat. hij staat niet op zijn puntje zoals bij ons. maar ligt neer zoals een kommetje. echt wel vreemde ontdekking nuja alles hier is nu eenmaal anders.

om dan even toch maar iedereen in te lichten nu mama haar paniek aanvallen hopelijk voorbij zijn. mijn gezin valt tegen mijn broer is een idioot en liegt constant tegen mij en mijn mama van hier negeert mij zowat. vorige zondag was het zelfs zo erg dat ik niet samen met hun mocht eten. nuja ik heb met afs gepraat en zei hebben met mijn mama gepraat het gaat iets beter maar ik denk toch dat ik een ander gezin ga krijgen. ik hoop echt dat ik hier niet meer lang moet blijven want het huis is zo viel en vuil en het eten zo ieuw. rijst die gekookt is staat bijvoorbeeld heel de week in de frigo en krijg ge dan op u bord. het is dan ook geen wonder dat ik ziek. ale ziek ik heb redelijk veel last van men maag overgeven en van die dingen. dus ookal mag ik niet te veel coca thee drinken ik kan momenteel nog niet anders.

voor de rest is alles goed. school is echt super de mensen zijn super vriendelijk en ondanks het onvolwassen zijn ook best wel leuk. ik heb al vele nieuwe vrienden en word elke mee gevraag na 5 verschillende feestjes. voor de rest is het uitzicht hier ook gewoon prachtig. la paz is dus een stad die gebouwd is in een bergkrater en op dat ik redelijk hoog woon om niet te zeggen op een van de hoogste punten. kan ik zowat heel de stad onder mij zien in een kommetje. snachts is het hier dus echt prachtig.
voor de rest trek ik mij op aan de uitstappen enzo die we met afs doen. we hebbe echt een super leuke groep. en gaan wel 3 keer per week samen weg. pizza eten of het lokale nacht leven ontmoeten. gisteren zijn we naar een voetbal match geweest. ik heb 90 min plat gelegen van het lachen. ook al was het een internationale ploeg voetballen kunnen ze niet. de regels toepassen nog minder. er staat meer politie op het veld als tussen de toeschouwers we wisten natuurlijk al rap waar. de scheidsrechter had een goal afgekeurd het was eigenlijk ook geen goal maar soit. rechtstreek heel de ploeg op de scheidsrechter af zelf de reserve en de trainer liepen het veld op :-). uiteindelijk is de politie moeten tussen en heeft de scheidsrechter in veiligheid moeten brengen. da zie ik in belgie nog ni direkt gebeuren maarja tis hier latijnsamerica alles mag en kan.

ondertusse heb ik dinsdag ook heel school gehad. er waren stakingen van het verkeer en onderwijs ja de nieuwe regering word toch niet zo goed onthaald als ik had verwacht. de president is een beetje raar hij wil de vlag van de indianen als de nieuwe vlag dus gebruikt hij de echte vlag maar als servette.

voor de rest is hier niet echt veel meer gebeurt. laat zo veel mogelijk weten van het thuisfront want ik mis het echt wel. ondertusse zijn jullie waarschijnlijk al terug met school begonnen. ik heb al weer bijna gedaan en kijk uit naar de vakantie.

groetjes
het bolivaantje

eindelijk

2006-08-22T19:56:00.000-03:00

oke hier dan eindelijk een update van de laatste 14 dagen. eens zien waar waren we gebleven. ahja santa cruz.

zondagavond (06/08/2006) vertroken we met heel de bende die naar la paz ging met de bus. we zijn dus met 9, 7 belgen waaronder 1tje van het franstalig gebied en de rest allemaal vlamingen. en een duitser en een zweed ( de zweed is de enige mooie kerel in heel bolivia ale toch ongeveer) normaal gezien gingen we +/- 18 uur onderweg zijn maar reizen is een avontuur dus waarom zou alles vlot moeten verlopen dan is de spanning er toch vanaf.
wat is er nu gebeurt: onze bus ( de meest luxe bus ooit gezien zelf in belgie komt ge er zo geen tegen) had problemen met de motor en viel stil in het midden van de weg. nu touring of dergelijke kennen ze hier niet en we waren al 6 uur onderweg. en de enige oplossing was een nieuwe bus sturen die dan even goed ook 6 uur onderweg is. het was midden in de nacht en we zaten midden in het oerwoud. nu dit was best wel interesant omdat we dit deel van bolivia niet mogen bezoeken wegens te veel drugheren enzo. en eer we eindelijk konden vertrekken was het al zo goed als licht dus hadde dit ook al weer gezien. de rest van de reis hebbe we dus kunnen genieten van een rondreis door bolivia en zo hebben we dus meer als de helft al gezien terwijl ge hier normaal snachts zouden passeren. een geluk bij een ongeluk dus

ondertusse waren onze families al de ganse dag op ons aan het wachten. ( we zijn namelijk iets meer als 24 uur onderweg geweest inplaats van 18)

eens aangekomen in la paz stonden alle families daar te wachten met spandoeken enzo. nu ,mijn familie doet mij een beetje denken aan die van thuis want rara ze waren te laat :) niet zo erg was toch stront ziek van de hoogteziekte dus besefde niet zo veel. mijn eerste welkoms cadeau was coca thee. nu ik had der onderweg al 2 op omdat ik zo ziek was dus was het ondertussen al gewoon. na deze thee ben ik eigenlijk niet meer echt ziek geweest alleen de voorbije zaterdag ben ik even ingestort van duizeligheid in het midden van de straat dan ook nog maar dat begrijpen ze hier wel en er komt we al direkt iemand af om u aan coca thee te helpen geen probleen dus na een half uurtje was het al weer over.

nu mijn familie:
ik een broer 14 en een zus 17 mijn zus is een weekje na mijn aankomst vertrokken voor 10 maanden amerika. en komt ergens in juni terug en dan ben ik dus ook nog hier tis echt een toffe dus ben wel blij da ik ze nog kan zien. mijn broertje is totaal iets anders hij is de typische tiener. en het heeft wel even geduurt eer hij gewoon raakte aan mij maar sinds gister gaat het echt goed tussen ons hij plaagt mij ik plaag hem. en vandaag hebben ge zelf samen gepoold. en hij gaat mij gitaar leren spelen.
mijn ouders is iets raar. mijn vader is een ingenieur en werkt in potosi. hij is 1 week thuis en gaat dan 3 weken achter elkaar werken zonder ook maar 1 dag thuis naar huis te komen. hij woont ook technisch niet bij ons maar in een apartement onder ons. mijn mama is een directrice van een lagere school. en doet ook heel het huishouden wat hier in bolivia niet normaal is. maar tis echt een super lief vrouwtje.

ons huis dan: mijn vader is dus eigenaar van een 3 verdieping apartementsgebouw. op het eerste verdiep woont mijn tante met haar 2 dochters. op het 2 de verdiep woont dus mijn vader. op het bovenste verdiep wonen ik, mijn mama en mijn broertje.
persoonlijk walg ik een beetje van ons huis. tis echt helemaal niet proper en er lopen overal mieren rond. maar soit daar moet ik dan maar aan wennen.

ondertusse ga ik ook al meer dan een week naar school. en wie dacht dat het uniform van het lyceum lelijk is. wacht tot ge het mijne te zien krijgt. echt lelijk voel me der echt niet goed in. maja iedereen loopt erin rond dus zal ik het ook maar doen.

met mijn spaans gaat ook alles goed kweet alleen niet waar het is :) neenee ik begin redelijk veel te begrijpen. en kan ook wel zelf al een beetje spreken. en als het echt nodig is kan ik me wel begrijpbaar maken.

oke dit is het voorlopig nu weten jullie toch al iets meer en ik zal proberen in het vervolg niet meer zo lang te wachten. met nog iets te posten.

boliviaanse groetjes
mieki (zoals ze het hier zeggen)

heyla

2006-08-05T22:23:00.000-03:00

goedennacht iedereen, ja hier is nog maar half 10 maar bij jullie is het toch al half 4. we zijn na 44 uur reizen toch goed aangekomen. we hebben zo goed als geen problemem gehad onderweg alleen was wel elke vlucht te laat en hadde ze van ene onze tickets door verkocht en moeste we nog 8 uur langer wachten. maar op zich viel de reis redelijk goed.

nu zitte we op een orientatie weekend ik krijg mijn gezin pas maandag te zien ñorgen avond vertrek ik richting la paz (een 12 uur lange bus reis) en dan komt mijn gezin mij daar ophalen. ja ik zit dus toch in la paz en niet in oruro dat was een foutje van afs.

zo ik ga stoppe tot een volgende post of via mail

voorlopig zonnige groetjes vanuit santa cruz.

xxx

welkom op mijn blog

2006-07-20T11:16:00.000-03:00

hey allemaal,

zoals vele onder jullie al weten vertrek ik binnenkort voor een jaar naar bolivia met afs. voor de gene die het ni moesten weten bolivia ligt is Zuid-America tussen argentinië, brasilië,chili, paraguay en peru. wat ik daar ga doen? na school gaan en in een gast gezin verblijven. ik zit in oruro in plaats van het eerder vermelde la paz. nu oruro is een van de grootste carnaval steden dus ik zal me daar ook wel amuseren. ik heb gister van afs bericht gekregen dat er een tijdelijk familie voor mij is. ik zit in de familie cardenas en heb een broer en een zus en mijn papa werkt voorlopig in potosi en aangezien dat potosi niet echt dichtbij is veronderstel ik dat ik hem niet zo veel ga zien. meer weet ik verlopig niet enkel dat ik 3 augustus vertrek om 19:15.

En omdat ik het thuisfront niet onwetend kan achterlaten zal ik hier mijn avonturen regelmatig posten. ook de foto's ga ik proberen hierop te zetten. voor de rest ben ik berijkbaar op een nieuw email adres nl. reyskensmieke@hotmail.com voor al de overige vragen.

zo ik ga eens door doen want er valt nog vanal voor te bereiden.

groetjes mieke